.::*کلبه هفتم عشق*::.

دیروز وقتی از پس کوچه خیالاتم عبور می کردم به مسافری غریب بر خوردم! نمی دانم چرا در یک لحظه احساس کردم که تنهاییم بر وجود سردم آتش می زند
کنارهم نشستیم . از من پرسید آیا تنهایی؟ گفتم نه من با رویای عشقم زنده ام و زندگی می کنم. کلامم تا اعماق وجودش نفوذ کرد. اوهم کسی بود که با رویا می زیست.پرسید آیا گمشده ای؟ گفتم: نه. عشق من همچون فانوسی هدایتم می کند و راه را به من نشان می دهد. پرسید: سفر می کنی ؟ گفتم: من همیشه در سفرم . پرسید:غریبی؟ گفتم: غربت یعنی چه هنگامی که با تمام وجود گرمای عشقم حس می کنم. ناگهان اشکی از گوشه چشمم سرازیر شد و بر روی زمین چکید. پرسید: این اشک برای چیست؟گفتم:حرمت سکوتی است که هیچگاه شکسته نشده و فریادی است به وسعت پرواز. پرسید: سکوت می کنی؟ نگاهش کردم؟!؟!؟! پرسید:این نگاه چیست؟گفتم:حرمت کلماتی است که در حصار زمان مانده اند . مسافر غریبه بلند شد، دستم را به گرمی فشرد و گفت:هرگاه خواستی عشقت را به شوریده ای ثابت کنی، سکوت کن ورفت . و من همچنان رفتنش را تماشا می کردم تا شاید رفتنش نیز پیامی از عشق را به ارمغان بیاورد

این پست با ۱۰۰نظر پاک شد از کسایی که نظر داده بودن ممنون ببخشید

همه مي پرسند « چرا شكسته دلت ؟ مثل آنكه تنهايي ؟ ... چقدر هم تنها !پاسخ يك دريا را در قطره نمي توان پيدا كرد ... و سخن هزاران سال را در لحظه نمي شود جستجو كرد .... حرفهاي ساده من چقدر در هزارتوي ذهن پيچيده مي شود ؟ مگر ساده تر از اين هم مي توان صحبت كرد ؟‌! من از قله نمي آيم ... دره هم جاي من نيست ... من شهسوار عشقم و عشق همراه باد هميشه فرار مي كند... جاده ترك برداشته است از استواري من ... من كوله بار خويش را بسته ام

سالها رفتند و من دیگر ندیدم             سروری نه قراری نه بهارل نه

 هفت شهر عشق را گشتم بدنبالش          از آنهمه گذشته، یادگاری نه

  تا که غربت یار من دربر گرفت            دل بهانه های خود از سرگرفت

     گرمی خورشید هم آخر گرفت

کلبه ام خاموش شد      آتشم افسرد      غنچه های بوسهام      برعکس او پژمرد

باد یادِ عاشقانرا برد                          باد یادِ عاشقانرا برد

 تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست

تنهایی را دوست دارم زیرا عشق دروغی در آن نیست

 وقتی پا در این دنیا گذاردم

 به من اموختن مهربان باشم

 وقتی مهربانی کردم

  دوست داشتن را اموختم

 وقتی دوست داشتن را اموختم 

  به من نفرت را هدیه کردند

 وقتی نفرت را هدیه گرفتم

  به من تنهایی را پیشنهاد دادند

و حال که تنهایی را به خوبی خوب لمس کردم با خود میگویم ای تنهاترین تنها ها ای کاش قبل از یاد گرفتن مهربانی به من تنهایی را می اموختی و هیچ گاه نفرت را به من هدیه نمیکردی

هنوزم در پي اونم كه عشقش سادگي باشه نگاهاي پر از مهرش پناه خستگي باشه

بهترين دوست اگر نيستي لا اقل بهترين دشمن باش
 غمخوارم اگر نيستي لااقل بزرگترين غمم باش
 هرچه هستي بهترين باش چون بهترينها در خاطر مي مانند
 پس در خاطرات بدم بهترين باش اي بي معرفت

اگه كسي ديونه ات بود عاشقش باش

اگه عاشقته دوسش داشته باش

اگه دوستت داشته باشه بهش علاقه نشون بده

اگه بهت علاقه نشون داد ، فقط بهش يه لبخند بزن

اينطوري وقتي هميشه ازش يه پله عقب تر باشي

اگه يه وقتي خسته شد و يه پله ازت عقب موند تازه ميشيد مثل هم

اين روزا عادت همه رفتن ودل شكستنه
درد تموم عاشقا پاي كسي نشستنه
اين روزا مشق بچه ها يه صفحه آشفتگيه
گرداي رو آينه ها فقط غم زندگيه
اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه
مشكل بي ستاره ها يه كم ستاره چيدنه
اين روزا كار گلدونا از شبنمي تر شدنه
آرزوي شقايقا يه شب كبوتر شدنه
اين روا آسمونمون پر از شكسته باليه
جاي نگاه عاشقت باز توي خونه خاليه
اين روزا كار آدما دلهاي پاك رو بردنه
بعدش اونو گرفتن و به ديگري سپردنه
اين روزا كار آدما تو انتظار گذاشتنه
ساده ترين بهانشون از هم خبر نداشتنه
اين روزا سهم عاشقا غصه و بي وفاييه
              جرم تمومشون فقط لذت آشناييه_{(مریم حیدرزاده)}

*بنام خالق عشق*

  سلام امیدوارم هرجا که هستید خوب و خوش و سلامت باشید
 خیلی خوشحالم که از این به بعد از طریق این کلبه میتونم باشما عزیزان در ارتباط باشم.
 خداکنه این حسی که الان دارم فروکش نکه, همیشه با همین احساس شوروشوق نوشتن وادامه بدمو   شما دوستان عزیز هم منو در این کلبه یاری کنید.
من در اینجا شعرو عکس و....قشنگی که هرجا ببینم یا به ذهنم برسَرو براتون میزارم.

(خداکنه خوشتون بیاد)